Big Beautiful World

Soms voel ik mij een activist, geen activist voor een beschermde diersoort of het milieu , maar een activist voor de volle mens, overal waar ik kom houd ik zo mijn praatje en vraag mensen of ze niet eens graag geaccepteerd willen worden voor wie ze zijn, zonder dat daar meteen een oordeel aanhangt van mooi of lelijk.

Zo, wie Zo, wie bepaald er wat mooi is…..ik heb wel eens gehoord dat, dat de mannen zijn die Fashion ontwerpen en aangezien zij meestal op mannen vallen zoeken zij naar het mannelijke slanke type… Dat ben ik niet, ik ben groot vol en heb met mijn blonde krullen en mijn gulle lach een bijzondere uitstraling.

Daarin ben ik niet alleen,. Ik ken heel veel mooie volle vrouwen, maar nog steeds hoor ik ze vaak klagen dat ze moeten vechten voor een plekje in de maatschappij.. Het discrimineren is een alledaags gegeven. Zo ben ik sinds kort begonnen met bloemen sieraden voor volle vrouwen. Mijn slanke vriendinnen vinden deze ook leuk en waren een beetje teleurgesteld dat ik ze niet voor kleine maatjes op voorraad had. Hierover werd zelfs het woordje discriminatie genoemd…. Dan vraag ik me af hoe ik me moet voelen, in 90 % van de winkels in de stad kan ik niet slagen omdat ze mijn maat niet hebben… Dat is dan geen discriminatie.

Maar zelfs binnen de volle wereld  is het gaande, modellen met maatje 46 worden ondertussen veelvuldig gevraagd, maar met Maatje 54 hoef je niet aan te komen, daar is geen vraag voor, dat is momenteel voor de industrie nog “te dik”

Al deze punten neem ik dan weer mee in mijn dagelijkse overwegingen en ik kan er lekker over discussiëren met de mensen die ik tegen kom. “Dik zijn “discrimineren is normaal in deze maatschappij, veel zien het niet zo, misschien moet ik er ook gewoon aan wennen. Toch ben ik nog steeds van mening dat dik mooi is en dat we bestaansrecht hebben en mogen zijn wie we zijn. Overgewicht of niet…

Op Twitter is een grote groep positief ingestelde XL Diva’s elke dag bezig met zich manifesteren op een positieve manier. Hier kwam ik er achter dat Jagaira (miss plussize 2010) bezig is met een actie:

Zij zit in de halve finale van www.deMaand.com dit houd in dat zij een week (Van 12 September tot 17 September) in de studio’s van aalsmeer zit en het volledige pand tot haar beschikking heeft.

Om naar de finale te komen, moet zij elke dag diverse opdrachten uitvoeren en daar zoveel mogelijk like, respect en RT voor krijgen om punten te scoren. Die week strijd zij tegen een andere kandidaat die ook door wil naar de finale.

In een mail die ik heb ontvangen verteld zij uitgebreid over haar uitdaging;

”Quote: Tijdens de auditie voor deze nieuwe reality-soap heb ik een event moeten aandragen die ik graag zou willen uitvoeren in de studio’s.

Het event dat ik heb aan gedragen en nu mag uitvoeren is:

Een modeshow door het gehele pand heen voor en door “echte” modellen……”ladies night”

Een show die de weerspiegeling is van de werkelijkheid. Ik wil een statement maken naar de media en naar de rest van Nederland dat het ook eens anders kan dan alleen maar graat magere modellen op de catwalk want daarmee schetsen we een beeld die niet gezond is. Want die laten zien aan jonge meiden maar ook onzekere vrouwen dat we “niet goed genoeg zijn” als we niet voldoen aan die maatstaven. (Dit is natuurlijk iets waarvoor ik strijd sinds ik de Miss PlusSizeFashion verkiezing in 2010 heb gewonnen en zie deze kans die ik nu krijg als een platform waar ik naar een groter publiek mijn boodschap kan verspreiden).

Dat alleen modellen mooi zijn is onzin want iedereen is mooi en zou mogen stralen. Dit event zal plaats vinden op de woensdag of vrijdag van die week: zodra ik de datum weet krijg je dat natuurlijk te horen!!!!

Voor de “modellen” onder jullie: ik ben op zoek naar vrouwen in allerlei maten/lengtes want waar het mij omgaat is dat we laten zien aan Nederland dat het ook anders kan. Dus ik zoek dames met zelfvertrouwen en die ervan houden om in het middelpunt van de belangstelling te staan want ik wil dat de energie ervan af spat en we een statement neer kunnen zetten!!!!! Knalle als een malle!!!!

Einde Quote”

Om dit voor elkaar te krijgen, heeft zij alle hulp nodig die zij kan krijgen!!

Waar we dan aan moeten denken? Ze noemt er meteen al een aantal:

l”quote: (Denk aan een kraampje met jullie flyers, een kraampje met kleding, online verkoop van de gemaakte foto’s etc.) En natuurlijk zijn andere bedrijven altijd welkom: Ik heb op het moment alleen de locatie.

Dus ken je bedrijven die op een of andere manier willen meewerken: het zij met kleding, schoenen, sierraden, stylistes, visagisten……iedereen mag meedoen en graag zelf. Einde quote “

Persoonlijk vind ik dit initiatief helemaal te gek, mijn activistische geest gaat er meteen mee aan de haal, de mogelijkheden zijn groot, ik zal Jagaira dan ook zeker een mail sturen om mijn medewerking kenbaar te maken. Spannend vind ik het om te zien hoe zij dit zal gaan vormgeven en niet minder hoe de reactie van het Nederlandse publiek zal zijn. Voor mijn  gevoel is dit een unieke kans om te laten zien dat wij er mogen zijn, met al onze ronde vormen en dat wij niet een uitstervend ras zijn, maar medemensen die zeker recht hebben op respect.

Afgelopen dinsdag was het zover, de 4Daagse ging beginnen. De eerste dag is de dag van Elst.
Om half 3 uit bed gegaan om na een ontbijtje en het klaarmaken van wat boterhammen naar de bushalte te lopen voor de reis naar Nijmegen.
Bij de bushalte waren we met 6 man (incl. 1 vrouw) die de 50km gingen lopen.
Op het start- en finishterrein, de Wedren, aangekomen was er wat gezonde spanning. Dan besef je pas echt dat het weer gaat beginnen.
Vantevoren was ik wel een beetje bezorgd hoe m’n achillespees het zou houden ondanks tape en een speciaal zooltje in de hak van m’n schoen.
Het lopen ging best goed en zoals gewoonlijk was het onderweg weer erg gezellig, vooral in de dorpen waar we doorheen kwamen. De eerste dag is de etappe ruim 50km lang en het ging goed tot zo’n 8km voor de finish, toen begon ik last te krijgen van m’n achillespees en ik ben echt wel even bang geweest dat ik de 2e dag niet van start zou kunnen gaan.
Na de finish was het eerst even een biertje halen en daarna door naar de tent voor een massage. Ik had maandag al een soort strippenkaart gehaald zodat ik iedere dag m’n spieren los kon laten masseren.

Dag 2 is de dag van Wijchen. Ik had best goed geslapen en had ook geen last meer van die achillespees. Bij de bushalte waren we nog maar met z’n vijfen want 1 man was uitgevallen. De bus hoorde daar om kwart voor 4 te zijn, maar om 4 uur was er nog geen bus. 
Een man besloot om degene bij wie hij sliep wakker te gaan maken en 2 anderen hadden ook dat idee. De enige vrouw besloot te gaan liften en meteen stopte er een dame met nog 2 andere lopers erin. Ik en ook de 2 anderen konden meerijden naar Nijmegen en zo waren we toch nog ruim op tijd voor de start. Dat we even als sardines in een blikje zaten maakte ons niet uit.
Ook nu ging het lopen best goed. Ik voelde me fit. De doortocht door Wijchen vond ik aan de ene kant reuze gezellig maar aan de andere kant kon ik niet doorlopen vanwege de drukte… en dat is pas vermoeiend.
Vlak voor Wijchen kreeg ik ineens veel last van m’n pees. Het was net alsof er kramp in kwam en door vaak te strekken kon ik door lopen. Ik besloot het zooltje uit m’n schoen te halen zodat m’n pees automatisch wat meer moest strekken en gelukkig hielp dat.
Na Wijchen had ik nog een behoorlijk stuk te gaan om via de Waalkade naar de finish te gaan.
Ik had wat extra motivatie omdat een van m’n beste vriendinnen, Amanda, langs de Waalkade zat met haar vriend Sander om o.a. mij aan te moedigen. Op de Waalkade heb ik met hen nog even wat gedronken op het terras om daarna naar de finish te lopen. Tijdens dit wachten kwam er ook nog een oude BN-er langs lopen die ook mee deed, namelijk Ronnie Tober. Al schijnt dit jaar wel zijn laatste 4Daagse te zijn.
Deze dag is geestelijk het zwaarst vanwege de lange saaie stukken, maar vandaag was het ook heel erg gezellig. Onderweg had ik al met verschillende ander wandelaars gekletst en bij het wachten op de massage zat ik ook nog bijna een uur met een jonge dame te praten.

Dag 3, de dag van Groesbeek… en de Zevenheuvelenweg.
Fysiek de zwaarste dag, maar ook een van de mooiste vanwege de prachtige natuur en de zeer vele toeschouwers.
Bij de start waren de spieren een beetje stijf maar na een paar km waren ze opgewarmd en ging het lopen weer best goed.
Toch begon ik echt wel te merken dat ik al 100km achter de rug had want de vermoeidheid begon keihard toe te slaan. Nog voor de eerste heuvel werden m’n spieren en voeten al pijnlijk vanwege de vermoeidheid.
Op de Zevenheuvelenweg zelf is het langs de kant zo druk dat het lijkt alsof je met een bergetappe uit de Tour de France bezig bent, dus veel plaats om even rustig te zitten is er niet. Gelukkig is er halverwege die weg een militaire rustpost die ik met pijn en moeite haalde. Daar heb ik bijna een half uur gezeten en geprobeerd de vermoeidheid wat uit m’n spieren te krijgen wat gelukkig een beetje lukte.
Op zo’n 2 a 3km voor de finish kreeg ik de eerste regen van de 4Daagse en het was meteen een heuse stortbui. Al snel waren m’n sokken, schoenen en m’n broekspijpen doornat en voelde het snel een stuk kouder aan. Bij de finish was dit ook te merken want ik zag dat een enkeling werd afgevoerd door de Rode Kruismedewerkers met onderkoelingsverschijnselen. Gelukkig had ik een trui bij me en die deed ik snel aan. De warme douche na afloop was dan ook heerlijk! Ook na deze dag was het eerst weer even genieten van een massage. De masseuse vertelde me dat m’n spieren in goede conditie waren en dat ze weinig knopen e.d. kon vinden. Dat was fijn om te horen. Ook leerde ik de kant van de uitvaller kennen. Ik zat even te praten met een dame die haar eerste 4Daagse liep, maar die vandaag was uitgevallen, ze mocht van de medische dienst niet verder lopen vanwege een blessure aan haar enkel. Maar, zo vertelde ze, ze zou het volgend jaar weer proberen omdat ze toch de laatste dag als loper mee wil maken.

Dag 4, de dag van Cuijk.
Weer begonnen met stijve spieren en weer ging het na een paar km wat soepeler.
Een nadeel van het lopen van 50km is dat je soms lussen moet lopen door saaie gebieden met af en toe een ‘verdwaald’ dorpje. In zo’n dorpje is het wel gezellig maar tussen die dorpen in absoluut niet.
Een van de hoogtepunten van deze dag is Cuijk. Ongelovelijk hoeveel mensen daar altijd staan om je binnen te halen. Bij Cuijk steek je de rivier over via een pontonbrug die Defensie speciaal neerlegt. Als je op die brug loopt en achterom kijkt dan zie je ook de kade vol staan met mensen en… je weet dat de Via Gladiola dan niet zo heel ver meer is.
Na Cuijk nog een stuk over de smalle dijk en dan naar Mook waar de Via Gladiola officieus begint, daar vandaan is het nog een lange rechte weg naar de finish en die weg is heeeel lang als je pijn hebt in je benen en voeten.
Dan is het aftellen en probeer je in te schatten hoever het nog is naar de finish, naar de officiële Via Gladiola en naar familie die op je staat te wachten.
Men zegt dat je op de Via Gladiola gedragen wordt door het publiek… maar dat is niet waar, ik heb het hele rotstuk zelf moeten lopen 
En ja, het is een rot stuk. Het is heel fijn om te weten dat je vlakbij de finish bent maar door de drukte kan je niet je eigen tempo lopen en wordt het meer slenteren. Dat is echt vermoeiend, zeker als je al van die moeie benen hebt.
Rond half 4 kwam ik eindelijk over de finish met een bos gladiolen in m’n handen en had ik mijn 4e 4Daagse voltooid.
Hierna heb ik eerst een biertje gehaald en ging ik op zoek naar m’n familie, maar die kon ik helaas niet vinden doordat het mobiele netwerk overbelast was en ik ze niet kon bereiken totdat zij in de trein naar huis zaten en ik bij het station was om met de bus weer naar mijn verblijfplaats te gaan.

Vlak nadat ik gefinisht was ging ik op zoek naar een zitplaats om even bij te komen. Die zitplaats was snel gevonden en al snel kwamen er 2 mannen met een klein meisje bij. De mannen gingen wat te eten en drinken halen en ik besloot even een praatje met het meisje te maken.
Dat meisje had ook de 4daagse gelopen en ze liep voor een goed doel, namelijk de stichting ALS. Ze legde me in duidelijke taal uit wat dat is en dat haar opa aan die ziekte lijdt. Op zo’n moment groeit je bewondering voor zo’n meisje van 12 jaar jong.
Toen ik later thuis Hart van Nederland keek zag ik dat meisje op tv. Ze heet Lisa en het bleek dat Hart van Nederland haar gevolgd had.
Ik vind het een enorme prestatie dat zo’n jong iemand de 4Daagse uitloopt en dan ook nog een flink bedrag ophaalt voor een goed doel.
Eerder deze week hoorde ik iemand zeggen dat je de 4Daagse voor 50% loopt met je benen en voor 50% met je hoofd. Dit klopt helemaal. Ook al ben je enorm goed getraind, het gaat erom dat je kan afzien, dat je ook door kan lopen als het tegen zit en alles pijn doet. Dit zit bij mij gelukkig wel goed anders had ik de 4Daagse nooit uit kunnen lopen.

Tenslotte wil ik Nyx nog heel erg bedanken voor haar gastvrijheid en de goede verzorging. Het is voor iemand die een 4Daagseloper in huis neemt toch ook een hele opgave.
En ik wil iedereen bedanken voor de bemoedigende respectjes, reacties en smsjes.
Volgend jaar loop ik weer. Dan ga ik voor mijn 5e 4Daagse en het zilveren kruisje.

Dit is een heel speciaal weekend, vooral voor de achterhoek, geen enkel weekend in het jaar is zo vol gezelligheid als het weekend van de zwarte cross. Wanneer je de poorten bijna bereikt hebt heb je nog 2 keuzes, of je gaat naar Siberië of je gaat naar de hemel. De hemelpoort is in dit geval niets minder dan de toegang tot het festival. Binnengekomen zie je overal mannen en vrouwen met gele petjes op. 15 jaar zwarte cross staat hierop te lezen. Maar dat is niet het enige, overal lopen staan liggen mensen met een grote glimlach op hun gezicht met een T-shirt aan met daarop de beeltenis van de bekendste vrouw van de achterhoek. “Tante Rikie”.

Tante Rikie is het boegbeeld van de zwarte cross, ze is de festival directrice. Bij de eerste zwarte cross is dat ontstaan als grapje, maar de jongens van jovink zijn hier mee door gegaan.”

Maar wie is tante Rikie?

Tante Rikie Nijman is 3 September 1949 geboren in s’Heerenberg en woont ondertussen te Hummelo.

In het voorjaar van 1992 is de band Jovink ontstaan, De grote vriendengroep uit Hummelo is het eerste publiek en noemen zich de “voederbietels”. Vanwege de charmante uitstraling van de volslanke Hummelose wordt ook Andre’s moeder “Tante Rikie”gevraagd voor de show. Rikie vond het heel erg leuk om op het podium te staan.

Ondertussen heeft Tante Rikie meerdere Reële namen zoals Koningin der voederbietels, rieks,Tante Hedonia, Miss Turmineeter en natuurlijk Mama. Zonder Tante Rikie geen leven, Naar Rikie kan men verlangen zoals een kosmonaut naar moedertje aarde verlangt (en zo ziet ze er ook uit) Tante Rikie is Razend populair bij de Voederbietels!Wanneer Rieks het podium betreedt gaat de hele zaal uit zijn dak. Als de Gothmother vervolgens besluit om een liedje mee te zingen wordt het feest Apocalyptisch.

Maar wat maakt Tante Rikie zo speciaal, ze is toch gewoon een volslanke vrouw uit Hummelo. Maar Tante Rikie is speciaal! ze is altijd volledig zichzelf gebleven. Daarin heeft ze mijn grote achting. De huidige maatschappij, lijkt naar mijn idee altijd meer van je te vragen, ben jezelf wel goed genoeg, moet je niet wat laten doen aan die pukkel op je neus, je volle maar ietwat uitgezakte borsten, of die extra laagjes vet die zich in de loop der jaren rondom je middel hebben opgehoogd. Nee zeg ik, en ik heb het gevoel dat Tante Rikie daar ook voor staat, Je bent goed zoals je bent, Wees jezelf en wees gelukkig. Ook op het terrein van de zwarte cross komt dit tot uiting, overal zie je afbeeldingen van Tante Rikie , meters hoge doeken met haar beeltenis als Maria, de moeder van…

Maar de gemoederen op de zwarte cross vind ik het leukste, iedereen is aardig, het lijkt een grote groep met vrienden. Wees jezelf en doe gek genoeg. Scrupules zijn hier ver te zoeken. Het “jezelf zijn”is lijkt hier uitgevonden. Je voelt de invloed van de geëerde festival directrice. Het is al is het de Hemel zelf, een plek waar iedereen zichzelf mag zijn en daarmee dan ook gelukkig is, al is het maar voor 1 weekend. Ik heb er in ieder geval een Heldin bij!

Bron:

• http://www.tctubantia.nl/specials/zc2008/3473725/Tante-Rikie-is-heel-gewoon-gebleven.ece

http://www.voederbietelheuker.mysites.nl

Door deze blog kom ik mensen tegen die graag hun verhaal kwijt willen, zo heb ik een interessant stuk gekregen van een feeder.

Bij veel mensen gaan de nekharen overeind staan, wanneer ze alleen al aan een feeder denken. Is het zijn van een feeder zo verkeerd? Persoonlijk vind ik het niet zo heel gek, mannen moesten altijd het eten halen, in de oer tijd ging dat met de jacht, later zaten de vrouwen thuis en bracht de man het geld binnen, in die tijd was het hebben van een dikke vrouw een status symbool. De hele hiërarchie is met de emancipatie veranderd. Vrouwen werken ook en zijn veel zelfstandiger geworden. De man is niet meer de persoon die in zijn eentje brood op de plank brengt. Dat hij terug grijpt en wil zorgen voor de vrouw, door eten snoepjes en dergelijke voor haar te kopen, wordt door de een al gezien als het zijn van een feeder, terwijl de ander het fijn en lief vind. Waar ligt de grens , wanneer heb je te maken met een feeder wanneer niet? Het is immers een oergevoel dat gevolgd wordt.

In zijn stuk geeft hij aan dat hij houd van het feit dat een vrouw eet en aankomt en dat dit seksueel gezien als voorspel beschouwd kan worden. Voor mij ligt daar het verschil. Ik heb de feeders altijd gezien als de fetisjist.

“Quote”

Jarenlang heb ik aan moeten zien hoe de term”feeder” door het slijk gehaald wordt. In Amerika  zijn er extremen die de vrouwen naar onmobiele staat brengen. De manier waarop dat bereikt wordt gaat mij te ver, dan wordt het gehele leven onderdeel van de lust en het eten, geen plezier meer in het samen dingen doen van een wandeling, een bioscoopje pakken, of gezellig uit eten. Dus gevangen in een lichaam en gevangen door de honger, afhankelijk zijn van de feeder. Is een feeder altijd de schuldige of is deze alleen degene die de ander in staat stelt te kunnen eten?

Ik zou mezelf meer bestempelen als een light feeder, want voor mij is het natuurlijk wel lustopwekkend als een vrouw dikker wordt, meer om van te houden en meer om van te genieten. En zien van hoe zij geniet van lekker eten zonder zich zorgen te maken om haar uiterlijk. Want als iemand echt tevreden is met zichzelf, ongeacht zijn/haar maat dan straal je dat uit.

Waarom dan de term light feeder? , nou in plaats van een gedreven lust naar het voeren en het zien van veel eten van de partner is het nu meer gelegd naar voorspel voor de sex. Dus hoeven er geen grote hoeveelheden gegeten worden. Het is maar een kleine onderdeel van het geheel, dus worden er ook nog andere dingen gedaan. Zoals lekker naar het strand gaan, of lekker op de bank knus een filmpje kijken.”

“einde Quote”

Terwijl ik dit schrijf vraag ik mij af hoe dat dan is voor alle andere mannen die op volle vrouwen vallen. Dat zijn zeker niet allemaal feeders, maar ze houden wel van een volle vrouw en worden er opgewonden van. Als man wordt je vaak niet begrepen wanneer je toegeeft dat je houd van een vrouw met rondingen Daar wil ik ook nog een keer een stuk over schrijven.

Ondanks de openheid over veel onderwerpen, wordt het onderwerp feeder gemeden of meteen als negatief bestempeld. Het is “not done” het er over te hebben, en het is al helemaal erg wanneer je er zelf een bent. In mijn optiek, komen feeders in verschillende gradaties voor. De basis is een man die voor zijn vrouw wil zorgen.(of andersom) De manier waarop hij dit doet kan  gewichtverhoging veroorzaken. En Dik zijn is fout in de ogen van de maatschappij!

“Quote”

Maar is het niet meer dan normaal dat een feeder zijn lusten volgt? Neem nou de “normale” man als voorbeeld, die kijkt alleen maar naar slank en wat hij mooi vind, zo zijn feeders dus ook alleen kijken hun niet naar maatje 36 maar naar maatje 56 ( of meer). Ze zijn ook makkelijk te herkennen door gewoon simpel iets over eten te suggereren, straks zittende kleding, afvallen (waar ze dan natuurlijk tegen zijn, vooral de snelle onnatuurlijke manieren als Gastric bypass) en het eventueel speels melden, dat als men niet oppast men nog veel meer gaat aankomen.

Maar dat wil niet zeggen dat alle feeders slecht zijn, het betekent alleen dat ze wat meer op seks gericht zijn. Maar ook meer op een bepaalde manier van voldoening. In een relatie , ben ik altijd eerlijk, ik vertel dat ik een feeder ben, dan weten ze wat ze kunnen verwachten. En kan ze mij later niet de schuld  geven, wanneer ze is aangekomen.

Ik kan zelfs zeggen dat het tegen me is gebruikt, waarbij mijn partner merkte dat ik er opgewonden van raakte en zo natuurlijk zelf meer ging snoepen en aankwam. Dus het kan ook een leuk iets betekenen, zolang er maar eerlijk over gedaan wordt.

Tevens als toevoeging, ik zou nooit zo ver gaan als wanneer  de gezondheid gehinderd wordt, want dan ben ik geen haar beter als die Amerikaanse extreme feeders.”

“einde Quote”

In hoeverre ben je als vrouw zelf verantwoordelijk voor je lijf? Ik weet van mezelf dat ik het altijd heel makkelijk vond, de schuld bij een ander te leggen. Daarin zal ik zeker niet de enige zijn. Gelukkig leer je van je fouten en nu kan ik dingen in een ander perspectief zetten. Een feeder kan pas zorgen voor overgewicht wanneer de vrouw er in toestemt. Zelf vind ik respect heel belangrijk, respect voor jezelf, maar ook respect voor een ander. Dat er in deze wereld psychologische spelletjes gespeelt worden, lijkt me niet meer dan normaal, die zie ik overal en op elke manier gebeuren. Feit is dat bij jezelf blijven en duidelijk aangeven wat wel en niet “ok”is, voor iedereen moeilijk is, in het begin…

Ook ik, heb meegemaakt dat ik door een relatie werd overrompeld, alleen al omdat ik werd geaccepteerd en gerespecteerd voor wie ik was, ookal was ik dik. Een feeder kan je het gevoel geven dat je bijzonder bent. Maar ook andere mannen kunnen dat. Het is jouw lijf en dus moet jij aangeven wat je wel en niet goed vind. Daar moet iedereen respect voor hebben. Feeder of geen feeder.

Nederland heeft een Medium klimaat, zolang je medium bent val je niet op, en zo hoort het als goede Nederlander.Doe maar normaal dan doe je gek genoeg, maar wat is normaal, wie maakt de regels? En waarom mag je als Nederlander liever niet opvallen? Of is dat de cultuur waarin ik ben opgegroeid en is het voor jou anders? Tegenwoordig zijn er heel veel talentenshows, iets goed kunnen word verheerlijkt. Maar je hebt geen controle, mocht je bij een auditie niet in de smaak vallen, dan heeft heel Nederland een mening over je. Te vaak heb ik gezien hoe goede zangers werden afgewimpeld alleen omdat ze niet in het “medium plaatje”pasten.

Ik ben niet medium, ik ben XXL, mijn hele leven al, in mijn jeugd vooral lang, Na het stoppen met wedstrijdzwemmen werd ik ook vol.  Wanneer je anders bent, val je op en wanneer je opvalt, heeft iedereen een mening over je. Het maakt niet uit of dit komt door je postuur, je rode haren of dat je iets heel goed of heel slecht kan. Zelfs op de middelbare school heerste de 6-jes cultuur. Haalde je meer was je een nerd , haalde je minder was je een loser. Ik heb me vaak afgevraagd hoe dat komt, hoe het kan dat anders zo…, anders is en  waarom je ook anders wordt behandeld?

In mijn jeugd heb ik heel wat pesterijtjes meegemaakt. Ik heb me hierdoor nooit laten kisten, wel is er een intens verlangen geweest om ook medium te zijn. In die periode heb ik zware diëten gevolgd, probeerde ik van muziek te houden waar alle medium mensen ook van hielden en droeg ik medium kleding. Zo goed als mogelijk ging ik op in de medium maatschappij.

Wat was ik ongelukkig. Inmiddels weet ik dat mijn XXL persoontje niet in een medium keurslijf past. Niet qua lijf, kwaliteiten en denk vermogen. Alles aan mij is XXLarge, Ik ben nu eenmaal een excentrieke persoonlijkheid.

Toch heeft het lang geduurd voor ik mezelf mocht zijn. Nog steeds twijfel ik, het is een heel proces geweest om mezelf te mogen zijn en te accepteren dat ik XXL ben. Maar XXL brengt ook een heleboel positieve kanten mee. Zo val ik op, herinneren mensen mij snel en kan ik goed overtuigen.

Het accepteren dat ik niet medium ben en nooit zal worden heeft heel bevrijdend gewerkt, mijn persoonlijkheid, mocht zich eindelijk ontwikkelen, en ik zorg nu beter voor mijn lijf dan ooit. XXL is bijzonder en zeer zeker ook mooi. Dat er altijd medium mensen zijn die daar anders over denken is iets dat ik heb leren accepteren. Of je nu Small , Medium, Large of XLarge bent, mijn leven is verrijkt juist omdat deze verschillen mogen bestaan. Anders zijn is OK, je bent uniek, zoals ieder mens uniek is. Je verzetten tegen je oergevoel en proberen in een keurslijf te passen dat niet bij je hoort , maakt je niet gelukkig. Het leven is heel kort en gaat snel voorbij. Ik ga nu gelukkig zijn. Ik heb mezelf veranderd en daarmee mijn maatschappij. Medium is niet goed, het is niet fout, het is gewoon niet mij.